Anasayfa

20 Ocak 2012. Bu tarihi asla unutmayacağım. Dört oğlumla yalnız başıma mücadele etmeye çalışıyordum. En büyüğü beş yaşında. En küçüğü kucağımda, kırmızı bir yüz ve titreyen bedeniyle hayata tutunmaya çalışıyordu. Diğerleri ise çığlık çığlığa ağlayarak katkıda bulunuyorlardı sahnedeki dramatik atmosfere. Ölüyorum zannettim. Ölüyordum. Çok üzgündüm, çünkü olmayı hayal ettiğim anneyle alakam bile yoktu. Ertesi gün bu kadar yeter dedim. Oğullarıma önümüzdeki bir yıl boyunca onlara bir daha asla bağırmayacağıma söz verdim. Hemen sonrasında gördüm ki işler bir başka türlü gitmeye başlamış. Derken çocuklarıma hitap şeklimi de değiştirdim. Bakın bu süreçte neler öğrendim. İşte o önemli bilgiler..